Een auto met computer: dé oplossing voor het fileprobleem!

Een auto die zelf beslist wanneer hij het tijd vindt om te remmen of gas te geven. Het lijkt een toekomstdroom, maar nee: het bestaat echt al. Het komt erop neer dat wetenschappers en autofabrikanten ervan uit gaan dat computers veiliger weggebruikers zijn dan mensen, omdat ze sneller en alerter kunnen reageren dan wij. En bovendien geen koffie nodig hebben. Maar...dan moet je die computer, je auto, wel volledig vertrouwen. En laat dat nu juist nog een beetje moeilijk zijn.

Voor een item over de toekomst van het filerijden (of juist: niet-filerijden), mag ik plaatsnemen in een enorme auto die beslissingen voor mij neemt. Een vreemde gewaarwording. Wanneer ik mijn cruise control in stel op 120 km/u, maar mijn voorganger niet harder gaat dan 100 km/u, weigert mijn auto gas te geven. Sterker nog: wanneer mijn voorganger afremt, doet mijn auto dat ook! Hartstikke leuk, maar waar is mijn controle? Ik betrap mezelf erop dat ik denk: 'wie denkt die auto wel niet dat hij is?'. Een wagen die automatisch remt en gasgeeft…Je moet er maar op vertrouwen. En dat is nu juist nog een beetje lastig.

De auto waar ik in rijd, beschikte over nog een andere feature. Als je niet op zijn 'Active Automatic Cruise Control' rijdt, en dus eigenlijk weer het heft in eigen handen neemt, vertrouwt hij je toch nog niet helemaal. Want wat besluit de beste wagen dan te doen? Hij maakt gewoon een noodstop. Als je werkelijk tegen een andere auto aan dreigt te rijden, natuurlijk. Dat wil ik wel eens meemaken. Ik probeer het systeem voor de zekerheid eerst een keer uit op een klein paaltje. Ik rijd er met 30 km/u op af en laat mijn rem- en gaspedaal los. Doodeng, want wat als -ie gewoon niet remt? Voor de zekerheid doe ik mijn ogen dicht, want als er echt iets misgaat, wil ik de beelden ervan in ieder geval niet op mijn netvlies gebrand hebben. Maar terwijl ik een beetje zit te bibberen, besluit mijn auto dat het genoeg is. Hij 'trapt' harder op de rem dan ik zelf ooit zou doen. Maar ik sta wel stil. En het paaltje staat nog overeind.

Ik besluit deze auto te vertrouwen -al voelt dat nog steeds vreemd- en rijd deze keer op een echte voorganger af. De auto die ik uitkies staat stil voor het stoplicht. Ik geef gas, laat stuur en pedalen los en staar als een hulpeloos schaap naar de naderende auto voor mij. Eigenlijk wil ik mijn handen weer voor mijn ogen slaan, maar beheers me. Dit moet ik zien. En ja hoor: op het moment dat ik op de auto dreig te klappen, besluit mijn trouwe vierwieler dat het welletjes is met mijn experimenten en trapt wederom keihard op de rem. Heerlijk. Ik zie wel dat mijn voorganger verschrikt achterom kijkt. Geen grappen om dagelijks uit te halen.

Na een dag begin ik tegen deze auto te praten alsof het een mens is, want dit wordt bijna een medebestuurder. Van deze auto mag ik geen botsingen maken - dan maakt hij een noodstop. Van deze auto mag ik niet over de streep rijden - dan begint hij te piepen. Van deze auto mag ik niet bumperkleven - dan piept en knippert hij. En ik mag van deze auto mijn dode hoek niet vergeten, want ook die heeft hij middels camera's in de gaten.

Ik voel me een speelbal van de technologie. Maar dan wel een heel veilige speelbal.

Linda Hakeboom

(Je kunt de aflevering van 4 maart 2010 hier terugkijken.)